Ծնունդ

papaver18

Ձեզ հետ եղե՞լ են պահեր, երբ դուք մոռանաք ձեր իսկ գոյությունը: Չասեք չէ, ոնց էլ լինի, եղած կլինեն: Անպայման կլինեն: Ուղղակի դուք չեք հիշում կամ մոռացել եք, կամ էլ ուշադրություն չեք դարձրել նման պահերին՝  դրանք համարելով ոչ կարևոր բաներ:

Առավոտ ծեգին, երբ արևը բարձրանում է, իսկ օդի մեջ սառնություն կա…

Դու այնքան ես տարվում այդ տեսարանով, որ հանկարծ…կորցնում ես քեզ: Քեզ այնքան է հրապուրում ելնող արևը, գեղեցիկ առավոտը, թռչունների դայլայլը, որ մի պահ մոռանում ես, որ դու կաս:

Չգիտեմ՝  ինչու, բայց ինձ համառորեն թվում է, որ հենց այդ պահերին է ծնվում գեղեցիկը:

Հենց այդ պահերին ենք ծնվում մենք, ծնվում նորովի, ծնվում հոգեպես…

Պարզ է, որ գեղեցկությունը արևածագից չի առաջանում, քանի որ շատերն են նայում արևին՝  նույնիսկ չնկատելով: Արևը ծնվում է հենց ձեր մեջ, որովհետև դուք այդ պահին այնքան եք տարվում արևածագով, որ մոռանում եք ձեր գոյության փաստը՝  ձեր ներսում ընդունելով նույն այդ արևին: Հասկանո՞ւմ եք…

Դա կարող է լինել  արշալույս, հոգեթով երաժշտություն, ճառագող ժպիտ, վսեմ լեռ,  մայրամուտ, ինքնամոռաց ծիծաղ,  ամե՜ն-ամե՜ն ինչ…

Նման պահեր հանդիպում են բոլորի հետ, որովհետև դա, առավել քան, բնական ու բնությունից ի վերուստ մեզ տրված երևույթ-պարգև է: Բայց չգիտես՝ ինչու մարդիկ խուսափում են կամ ուշադրություն չեն դարձնում դրան:

Ափսոս, շա՜տ ափսոս…

Մինչդեռ հենց դրանք են այն վայրկյանները, որոնք մարդուն հարուստ են դարձնում, պայծառություն են բերում հոգուն, խաղաղություն՝  սրտին, իմաստություն՝  մտքին: Մարդուն կտրում են իրականությունից, երևակայություն ու թևեր տալիս…

Նման պահերին այնպիսի զգացողություն եմ ունենում, կարծես գլխիցս մի բան իջնում է ու ուսերիս վրայից ծանր բեռի նման ընկնում: Ավելորդ մի բան, որը երկար ժամանակ, չգիտես ինչու, պահել եմ: Պահել եմ ամենայն զգուշությամբ ու համբերությամբ, բայց, որը պարզվում է՝ ոչ միայն ավելորդ է եղել, այլև՝  վտանգավոր…

Վտանգավոր, որովհետև չազատվելու դեպքում, դրանք ժամանակի ընթացքում մեծանո՜ւմ-մեծանո՜ւմ, տարածվո՜ւմ-տարածվո՜ւմ են՝ դառնալով հիվանդություն, դժբախտ պատահար կամ վատագույն բնավորություն:

Ժամանակ առ ժամանակ թոթափել է պետք ամե՜ն-ամե՜ն ինչ. հիշողություն, անցյալ, ներկա ու ամենակարևորը՝  ինքդ քեզ:

Մինչև քո վրայից չսրբես-չլվաս ինքդ քեզ, չես միանա Աստծուն, գեղեցկությանը…

Ինքդ քո մեջ տարրալուծվիր ու անհետացիր, որպեսզի ինքդ քո միջից ճառագայթի նման ծնվես ու նորանաս…

Ն.Մ.

Реклама

Об авторе Նունե Մովսիսյան

Բարի գալուստ
Запись опубликована в рубрике Մեդիագզրոցներ. Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s