Մեր գրական նահապետը

Ապրիլի 4-ին ծնվել է Ղազարոս Աղայանը։

Ղազարոս Աղայանին ավելի մտերմացա 1900-ական թվերին, երբ կազմվել էր մեր «Վերնատունը» և հաճախակի հանդիպումներ ու գրական զրույցներ էինք ունենում Հովհաննես Թումանյանի տանը և երբեմն էլ Աղայանի մոտ:
Նա այլևս մեր գրական նահապետն էր: Ինքը գրեթե դադարել էր գեղարվեստական բաներ գրելուց, բայց իսկական հոր պես հրճվում էր մեր վերնատան ընկերների գրական հաջողություններով:
 
…Աղայանը երազող էր և փլած երազների տեղ նոր երազներ էր կառուցում և պատանու պես հավատում էր իր նոր երազների կենսագործմանը: Շատ զգայուն մարդ լինելով՝ դյուրավ վիրավորվում էր, բայց մի վայրկյան միայն:
Իր կյանքի վերջին օրերում մի բանավեճով էր բռնված, չեմ հիշում ում հետ և ինչ առիթով, կարծում եմ կաթողիկոսական թեկնածուների մասին էր վեճը: Հենց նոր վիրավորել էին նրան լրագրի մեջ. ինձ պատմեց և գանգատվեց.
 
-Գարշելի է մեր իրականությունը, զզվելի, չար մարդկանցով լիքն է. քիչ է մնում, որ մարդ գլուխն առնի, երթա՜, կորչի՜ ու կորչի՜ ու կորչի՜…
 
Ես սաստիկ ազդվեցի նրա ծանր տրամադրությունից, բայց նա մի պահ հետո զվարթացավ և լցվեց անստվեր օպտիմիզմով, կարծես ոչինչ չէր պատահել:
 
Ավետիք Իսահակյան («Իմ հուշերից»), 11.3.1941 թ., Երևան
 
Աղբյուրը՝  Կարլ Յանալուզյանի ֆեյսբուքյան էջից

Об авторе Նունե Ռուբիկի Մովսիսյան

Բարև, բարեկամ: :)
Запись опубликована в рубрике Մեդիագզրոցներ. Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s