Հերթական անգամ համոզվում եմ, որ աթեիզմը խղճի ազատության դրսևորումներից մեկը լինելով, ցավոք, հարվածում է է ՀՀ պետականությանը: Բնականաբար, չեմ կարծում` հայերենն արհեստական լեզու է, թե չէ վաղուց արժանացած կլիներ էսպերանտոյի «բախտին»: Եթե հետևելու լինենք այս տրամաբանությանը, ապա արհեստական պիտի համարենք նաև Մենդելեևի քիմիական աղյուսակն ու Էյնշտեյնի հարաբերականության տեսությունը:

Ինչ վերաբերում է Մաշտոցին ու նրա հանճարը գնահատելուն: Խոսքս ուղղելով մասնավորապես իրենց աթեիստ համարողներին` հանդես եմ գալու իմ անունից. ես, որպես հայ առաքելական եկեղեցու հետնորդ, Մեսրոպ Մաշտոցի հանճարը գնահատում եմ ոչ այն բանի համար, որ նա Եռամեծար սուրբ է, այլ որ նա հայ գրերի ստեղծողն է` բոլորիս Ուսուցչապետը:

«Այս ողբալի շարժումը «մոդա» է դարձել մեր երիտասարդության մեջ և որոշ ժամանակ անց կվերանա»: Պիտի հիասթափեցնեմ` ասելով, որ այդ «մոդան» բոլոր ժամանակներում էլ եղել և մնում է «նորաձև»: (Տես`Եզնիկ Կողբացի, «Եղծ աղանդոց», 5-րդ դար): Այնպես, ինչպես նույնասեռականությունն է բոլոր ժամանակներում եղել և մնում «նորաձև»: (Տես`Մովսես Խորենացի, «Հայոց պատմություն», 5-րդ դար): Դու գրում ես, որ չես կարող գալ Սուրբ ուխտի, քրիստոնեական նշանակություն ունեցող ուխտի, որ չես կարող մտնել քրիստոնեական եկեղեցի, որովհետև եկեղեցին ընկալում ես զուտ ճարտարագիտական և մշակութային շինություն: Կներես, բայց նույն օտարի հոգեբանությամբ ես` քրիստոնյաս, կարող եմ մտնել մուսուլմանական մզկիթ, բուդդայական տաճար, կամ էլ` հրեական սինագոգա, որովհետև դրանք ընկալում եմ զուտ որպես ճարտարագիտական և մշակութային շինություններ: Դու, ըստ էության, ասում ես հետևյալը` Մաշտոցին, որպես սուրբ չեմ ընդունում, գրերը ընդունում եմ, քրիստոնեությունը չեմ ընդունում, եկեղեցին, որոշակի վերապահումներով, ընդունում եմ: Հետևությունները թողնում եմ քեզ, որովհետև կարծում եմ` քո երևակայությունն ու տրամաբանությունը կհերիքի դա անել:

 Հեղինակ` Նունե Մովսիսյան