Մեկ ուրիշը, պատվիրանները պահելով, զսպում է իր ցանկություններն ու ագրեսիան, արագ անցնում է տառապանքի ճանապարհը՝  իր ներսում մեծացնելով սիրո զգացումը։ Վերջնակետում՝ բոլորն են հասնում սիրո, բայց տարբեր ճանապարհներով և տարբեր մարտահրավերներով։ Գլխավորն այն է, որ այդ զգացողությունը չկապվի մարդկային երջանկության հետ և չնույնացվի դրա հետ։

Սերը վեր է ապագայից, ասել է թե՝ սերը վեր է բարոյականությունից, բարությունից և արդարությունից։

  Մարդիկ հենց այնպես չեն ստանում Աստվածային սեր և էներգիա. սերը պետք է վաստակել։ Մարդը պետք է հաղթահարի գայթակղությունները, դիմանա փորձություններին, լավը դարձնի  իր բնավորությունը, սովորի ներել և սիրել։

Աստծո հանդեպ սերը ֆիզիոլոգիական գործընթաց է։ Եթե այս գործառույթը չի մարզվում, այն մեռնում է։ Եթե ​​մարդն իրեն հավատացյալ է համարում, բայց ոչինչ չի անում, ապա վաղ թե ուշ նա կդառնա աթեիստ. նրա հոգին կհեռանա Աստծուց։

Հավատքը պասիվ սպասում չէ, այլ ակտիվ ներքին ձգտում։ Երբ մենք շարունակ սպասում ենք՝ կախվածության մեջ ենք ընկնում, բայց ձգտելով՝ ազատություն և անկախություն ենք ձեռք բերում։ Իսկ, երբ  դառնում ենք անկախ, մենք պետք է անընդհատ մեր գործողությունները ստուգենք սիրո զգացողությամբ, ասել է թե՝ Աստվածային կամքի հետ, քանի որ Աստված մեզ հետ հաղորդակցվում է սիրո միջոցով։

Նկարի հեղինակ՝  Կաոպու Յամադա

Աղբյուր՝  С.Н. Лазарев

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Նունե Մովսիսյանի