Վասիլի Սուխոմլինսկին (1918-1970) մեծ մանկավարժ է:

Մտքեր Սուխոմլինսկուց

Դպրոցը դառնում է մշակույթի իսկական օջախ միայն այն ժամանակ, երբ այնտեղ թագավորում է չորս պաշտամունք` հայրենիքի պաշտամունքը, մարդու պաշտամունքը, գրքի պաշտամունքը և մայրենի լեզվի պաշտամունքը:

Հարգվելու իրավունք ունի միայն նա, ով հարգում է ուրիշ մարդկանց:

Քեզ վրա կարգիր հարյուր ուսուցիչ` նրանք անզոր դուրս կգան, եթե դու չես կարող ինքդ քեզ ստիպել և ինքդ պահանջել քեզանից:

Սերը բարոյականության ծաղիկն է. եթե մարդը չունի առողջ բարոյական արմատներ, ապա չունի նաև ազնիվ, վեհ սեր:

Հոգևոր հարստությունն աներևակայելի է առանց սեփական արժանապատվության զգացման:

Արագությունը յուրաքանչյուր գործի հոգին է:

Երբեք մի՛ մոտեցեք մարդուն՝ մտածելով, թե նրա մեջ ավելի շատ վատ բան կա, քան լավ:

Գեղագիտական դաստիարակությունը կազմում է մարդու ընդհանուր զարգացվածության զգալի մասը: Որքան խորն է գեղագիտական ընկալումը, այնքան ամուր է մարդ – արվեստ, մարդ —  բնություն կապը:

Հայրենիքի հանդեպ պարտականությունը մարդու սրբությունն է:

Հայրենասիրությունն ամենապատկառելի և ամենանրբանկատ զգացմունքն է… Պահպանիր սրբազան խոսքերը, բոլոր խաչմերուկներում մի բղավիր հայրենիքի հանդեպ սիրո մասին: Ավելի լավ է լռելյայն տքնիր հանուն նրա բարեկեցության և հզորության:

‹‹Եթե դուք ցանկանում եք, որ մանկավարժական աշխատանքը ուսուցչին ուրախություն պատճառի, այլ չվերածվի ձանձրալի և ամենօրյա միապաղաղության, ապա ուսուցչին  դուրս բերեք հետազոտողի  արահետ»:

Սուխոմլինսկի

Կարող եք կարդալ նաև` Մարգարիտ Սարգսյան,  «Նորից Սուխոմլինսկի»