►Ծաղիկները չորացան.

Սերմերը թափվում են

Ինչպես արցունքներ:

►Դու մոմ վառեցիր.

Կարծես կայծակ հայտնվեց

Քո ձեռքերում:

►Ուռենին խոնարհվել է ու քնել,

Ինձ թվաց՝ ճյուղին նստած սոխակը

Հոգին է նրա…

► Անձրևից կռացած՝

Կրկին գլուխը վեր պարզեց

Քրիզանթեմը ծաղկած:

► Ինձ թվում է՝

Դժոխքը նման է

Ուշ աշնան մթնշաղին…

►Ամպերը ընկերներ լինեն կարծես.

Թռչունները հրաժեշտ են տալիս

Երկնքին:

► Գիշեր ու լիալուսին,

Լեռան ստորոտում մեգ ու մշուշ.

Ամպոտվել է դաշտը…

► «Աշուն է գալիս»,-

Շշնջում է սառը քամին

Ննջասենյակի պատուհանին:

► Քամի և մշուշ,

Սա է անկողինը:

Որբ են երեխաները դաշտի:

► Դաշտային ծաղիկ,

Մայրամուտի շողերի մեջ

Ինձ գերեցիր մի պահ: 

► Բալենու ծաղկի ետևում՝

Ինչպես ամպի տակ

Թաքնվել է խոնարհ լուսինը:

►Հայացքդ ինձ դարձրո՛ւ,

Չէ՞ որ իմ տխուր աշունն էլ է

Ավարտին մոտենում…

►Ի՜նչ արագ է թռչում լուսինը

Անշարժ ճյուղերի վրայով.

Կախ ընկած անձրևի կաթիլներ:

►Ծեր լճակ.

Ջրի մեջ գորտ թռավ

Ու լռությունը շաղ եկավ:

►Որքա՜ն հիշողություններ

Դու արթնացրիր իմ հոգում

Օ՜, բալենի հին այգու:

►Այցելի՛ր ինձ

Իմ մենակություն.

Առաջին տերևը ընկավ…

►Պտտվի՛ր  իմ կողմ,

Ես նույնպես թախծում եմ

Այս աշունից խուլ:

► Սև ճյուղի վրա

Ագռավն է կռնչում:

Աշնանային երեկո:

► Ագահորեն նեկտար է խմում

Թիթեռ-միօրյակը:

Աշնանային քամի:

► Պայծառ օր, բայց մեկ էլ

Փոքրիկ ամպիկ, ու

Անձրև է մաղում:

► Կարմիր-կարմիր արև է

Ամայության մեջ, բայց սառն է

Փչում աշնան անգութ քամին:

► Աշուն է արդեն,

Ահա և թիթեռը ցող է

Խմում քրիզանթեմից:

► Այսպիսին է աշունը,

Ինչպե՞ս են թռչուններն ապրում

Ամպերում, բա չե՞ն մրսում…

► Թեքվել է բամբուկը ձյունից.

Կարծես աշխարհն է

Շուռ եկել…

►Ճյուղից ճյուղ գլորվելով

Լուռ փախչում են կաթիլները:

Գարնանային անձրև…

►Մայիսյան անձրևները

Ջրվեժը թաղեցին

Ողողելով ջրով…

►Ամեն տարի միևնույն բանն է.

Կապիկն ամբոխին զարմացնում է

Դիմակով իր կապկային…

►Միգուցե դո՞ւ էլ ես նրանցից,

Ով չի քնում, հարբում է ծաղիկներից,

Մինչդեռ մկներ են ձեռնահարկում…

►Մարգագետինն ազատ

Լցված է արտույտի երգով:

Լարում չկա, մտահոգություն՝ նույնպես…

►Լայնարձակ դաշտերում

Կապվածություն չկա:

Արտույտն է երգում…

►Ձմեռային առաջին անձրև.

Փոքրիկ կապիկն անգամ

Դեմ չէ անձրևանոց հանգնելուն…

►Օջախի մոտ

Երգում է անձնվիրաբար

Ծղրիդը ծանոթ…

►Թափվում են տերևները,

Ամբողջ աշխարհը միագույն է:

Միայն քամին է սուլում…

►Բալենիները ծաղկել են:

Այսօր մի բացվեք

Երգեր տետրերի:

►Ուրախություն և շրջան:

Լեռան լանջի բալենիները

Ձեզ չե՞ ն հրավիրել:

►Ինչ նուրբ են նորելուկ տերևները

Անգամ այստեղ՝ մոռացված տան

Մոլախոտերի վրա…

►Գարնանային առավոտ.

Ամեն մի անանուն բլրի վրա

Թափանցիկ մշուշ է նստել:

►Հրդեհից հետո կառուցված խրճիթիս.

Միայն ես չեմ փոխվել.

Ինչպես այս կաղնին հին

Լսում եմ՝ ինչպես է կարկուտը զարկում:

► Անտառի ժապավենը

Խոնարհված սարերի

Սուրը լինի կարծես:  

► Հասա՞ր  ամենին:

Լեռան գագաթին գլխարկդ

Հանիր ու պառկիր:

► Երկար ճանապարհ անցա

Այն հեռավոր ամպի հետ,

Նստեմ հանգստանալու:

► Սև ճյուղի վրա

Ագռավն է կռնչում:

Աշնանային երեկո:

► Նոր տարի, իսկ ինձ միայն

Աշնանային տխրությունն է

Պարուրել:

► Ծովի մեջ կնետեմ

Իմ հին գլխարկը:

Կարճատև հանգիստ:

► Պառկել և լռում եմ,

Ամրոցի դռները փակ են:

Հաճելի հանգիստ:

► Ինչպես է քամին ոռնում.

Կհասկանա ինձ միայն նա,

Ով գիշերել է դաշտում:

► Ամենուր ձյունապատ է,

Իսկ սոսիների ճյուղերը

Կանաչ են վառվում:

►-Ասա տեսնեմ, սա ո՞վ է

Ամանորյա հանդերձով.

Ինքս ինձ չեմ ճանաչում:

► Հյուղակն իմ այնքան մութ է,

Որ լուսնի լույսը

Անդրադառնում է:

►Մառախուղ և աշնանային անձրև.

Եթե անգամ անտեսանելի է Ֆուձին,

Ո՜նց է ուրախանում սիրտը նրա:

►Լռություն է շուրջբոլորը,

Թափանցում է սիրտը լեռան

Թեթև կանչը ծղրիդների:

►Այնպես թեթև-թեթև

Լողում է ամպերի մեջ

Մտածկոտ լուսինը:

►Առաջին ձյունը առավոտվա.

Այն հազիվհազ ծածկել է

Տերևները նարգիզի:

►Սառցե ծածկոց մեկի համար,

Ձմռան սև գիշեր,

Օ՜, տխրություն…

►Աշնանը ուզում է ապրել

Այս թիթեռնիկը.

Երգում է շտապով

Քրիզանթեմի ցողի վրա:

► Դեղին տերևն է լողում.

Տեսնես ո՞ր մի ափով,

Ծղրի՛դ, գուցե դու զարթնե՞ս:

Աղբյուրը՝  japanpoetry.ru/brand/43, sohey.ru/html/base/00005.htm, lib.ru/JAPAN/BASE/base.txt

Թարգմանությունը՝  Նունե Մովսիսյանի

Կարող եք ծանոթանալ նաև՝  «Ճապոնական մշակույթ» կայքէջին