Ասում են՝  մինչև օվկիանոս թափվելը  գետը դողում է վախից: Գետը նայում է իր անցած ճանապարհին, լեռան գագաթին, անտառների երկարապտույտ արահետներին, քայլող մարդկանց ու իր առջև տեսնում մի անեզր օվկիանոս: Նրա մեջ թափվել կնշանակի անհետանալ ընդմիշտ: Բայց ուրիշ ճանապարհ չկա: Գետը չի կարող ետ դառնալ:

Եվ դուք չեք կարող ետ դառնալ: Գոյատևելու դեպքում հետդարձի ճանապարհ չկա, դուք կարող եք միայն առաջ գնալ:

Գետը պետք է համարձակություն ունենա և դեպի օվկիանոս հոսի: Միայն օվկիանոս թափվելուց հետո է վախն անհետանում, որովհետև միայն այդ դեպքում է գետը հասկանում, որ ինքը չի կորչում Օվկիանոսի մեջ, այլ դառնում է Նրանք:

Մի կողմից դա անհետացում է, մյուս կողմից՝  Հարություն:

Աղբյուր՝   Ошо,  С одной стороны это — исчезновение, а с другой — Воскрешение

Ռուսերենից թարգմանությունը՝  Նունե Մովսիսյանի

Լուսանկարի հեղինակ՝  Նաբիլ Մուրադ

Կարող եք ծանոթանալ նաև՝  «Օշո» կայքէջին