Author Archives: Նունե Մովսիսյան

Պրոֆեսորը, մեկ բաժակ ջուր վերցնելով, սկսում է դասը: Բաժակը բարձրացնում է այնպես, որ բոլորը տեսնեն այն, և հարցնում է ուսանողներին.

Երբ ինձ հարցնում են՝ հայ դասականներից ումն ես ամենաշատը սիրում, միշտ նույն պատասխանն եմ տալիս՝ բոլորին: (Մոտավորապես նույնն է, թե զավակին հարցնեն՝ ծնողներիցդ ո՞ր մեկին ես ամենաշատը սիրում):

«Աշխարհքին ու մարդկանց արեւի պես նայեք»: Հովհաննես Թումանյան

Անուշ անուրջով պաճուճիր հոգիս, Նստիր մահճիս մոտ ու տխուր երգիր, Մոր պես քնքշաբար մոտեցիր դեմքիս, Խաղաղ փայփայիր սիրտս տարագիր։ Լայն դաշտերի մեջ դանդաղ մշուշում, Լքված լռության ծածկոցն է իջել. Իմ սիրտը հավետ կարոտն է մաշում, Իմ տխուր հոգում երգերն են ննջել։ Երգի՛ր ինձ … Читать далее →

Թումանյանը Թումանյան չէր լինի, եթե շարունակ չհուզեր, չհետաքրքեր ու չկապեր իրեն ու իր գործերին՝ ստիպելով նորից ու նորից կարդալ ու կարդալ:

Մի առիթով Թումանեանը այսպէս է ձեւակերպել իր համար սկզբունքային նշանակութիւն ունեցող «կեանքի անսասան օրէնքը». «Եղիր անկեղծ, շիտակ ու բարի, այնուհետեւ թէկուզ ամբողջ աշխարհքը վեր կենայ քո դէմ, վերջը դու ես յաղթելու»: 

Որպեսզի կարողանաս լսել ինքդ քեզ՝ հարկավոր են լուռ օրեր:

…Տխուր է: Արդյոք երազա՞նքն է անիրականալիի մասին, թե՞ կարոտը անդառնալի-հեռավորի մասին, չգիտեմ:

Մեկնարկային մեդիանյութեր

Նորից մի կարօտ, սիրոյ մի թախիծ, Ծանօթ մեղեդին երազ անցեալի Պարուրեց հոգիս… Նորից մի համբոյր վաղանցուկ գարնան Վարդի բուրմուքով Օրօրեց հոգիս…