Ծերունին կյանքի մեծ մասն ապրել էր մի կղզում, որն համարվում էր աշխարհի ամենագեղեցիկ կղզիներից մեկը:  Եվ, երբ  նա տեղափոխվեց մեծ քաղաք, ինչ-որ մեկն ասաց.

-Ի՜նչ հիանալի է ապրել մի կղզում, որն աշխարհի հրաշալիքներից մեկն է համարվում:

Մի քիչ մտածելուց հետո, ծերունին պատասխանեց.

-Գիտե՞ք, ճիշտն ասած, եթե ես իմանայի, որ կղզին այդքան նշանավոր է, գոնե, ինչպես հարկն է, կնայեի:

Մարդկանց պետք չէ սովորեցնել՝  ինչպես նայել: Նրանց ուղղակի պետք է փրկել դպրոցից, որը նրանց կույր է դարձնում:

Էնթոնի դե Մելլո, «Երբ է Աստված ծիծաղում» գրքից

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Նունե Մովսիսյանի