Աղասի Այվազյան «Հավատ»

Arasi Ayvazyan301 թվականին հայերը իրենց համակայության վրա բարձրացրին Քրիստոսի դրոշը:
Հայոց պետությունը աշխարհին ներկայացավ որպես առաջին քրիստոնեական նույնաբանություն։ Այսօր դա, թերևս, քաղաքական գործողություն նկատվի, պետականության հիմք ու տեսակ, բայց ես՝ իբրև այդ կազմավորության մի փշուր, որը սկիզբ ունի իմ ժողովրդի մեջ, ընթացք, ու նաև հանգրվան պիտի ունենա նրա մարմնում, այժմ կրում եմ լոկ գիտակցությունը մեր եղելության։ Ու անընդհատ ներքին տառապանքով ձգտում եմ իմ նախագոյի հավատն ու ներուժը պահպանել, ավելի ճիշտ՝ թոթափել իմ չեղված, խոտոր ճանապարհի աղետը և վերգտնել իմաստուն արմատը, որը համարյա երկու հազար տարի էությունն է եղել իմ ցեղի: Էությունն է եղել և ոչ թե ընտրությունը: Մենք ուրիշ տեսակ չենք կարող լինել, քանզի այլ գոյական վիճակ չկա մեզ համար: Թեքումը ձախ կամ աջ՝ քայքայում է, վերջ մեր բարոյական և ֆիզիկական լինելիության: Որովհետև թեքում քո տեսակից անհնար է գիտութւան բոլոր բնագավառների փորձով: Հավատը մենք ենք ու ընտրության հնարավորություն ի բնուստ չի տրված: Հավատը մարդու էության մասնիկներն իրար սոսնձող հիմնանյութն է, բարոյական կերպի նախապայմանը: Եվ հայը Քրիստոնյա է, ու քրիստոնեությունը ստեղծագործություն է, որ մարդուն անջատեց անասունից: Եվ անասնականն է, որ դժոխազգի ենք կոչում մենք, տակավին այսահարում, չարչրկում է մեզ: Ու մեր տառապանքները այլ կերպ հավատալու, դրսերևույթ բարոյականությունն ընդունելու անպտուղ փորձեր են։

«Չի վախենում նա այնժամ ոչ անսահմանությունից, ոչ հավերժության հոսընթացից,- գրում է Կառլեյլը Հավատ ունեցողի մասին,- նա խիզախորեն նայում է Աստծո և մարդկանց աչքերի մեջ, և անիմանալի, անեզր Տիեզերքը նրա համար դառնում է ծանոթ քաղաք կամ տուն, որտեղ նա բնակվում է»։

Մեր ազգային կերպարի այժմյան խախտ ու խանգար շրջագծերի միջից մշտապես թեթևակի երևակվում է բնազանցական մի նկարագիր՝ մեծ հայի նկարագիրը՝ ազնվատոհմ ու ազատաբարո, մեր խորքային իմաստն ու հիմքը, որը մեզ պահել ու պահպանել է և բերել մինչև այսօր։ Այլապես ինչո՞ւ կանք հիմա: Այլապես ինչո՞ւ ենք անցել այս դժվարին ու երկար ճանապարհը։ Եվ որտեղի՞ց է այն դժգոհությունը, որ ունենք ինքներս մեր նկատմամբ, այդ ո՞ր վեհանձն բնույթն է և սուր աչքը, որ ամեն քայլափոխի տեսնում է ինքն իրեն և սրտմտում։ Դա այն մետաֆիզիկական ազգային գերակայությունն է, որ մեծ սևեռում է պահանջում իր ներկայությունը տեսանելի դարձնելու համար։ Նա, թերևս, լավագույնն է այս աշխարհում, ուր սկզբնաչարը փշրել է նրա ամբողջությունը, դիվալլուկ ժամանակների մրամութն ու ժանգառքր կոլոլել են նրա փշուրները: Գուցե մեր դժգոհությունը նրա կերպարը հավաքելու տառապանքից ու ձգտումի՞ց է։ «Սիրի՛ր ինքդ քեզ, փշո՛ւր,- երբեմն ասում է նա,- և դու կսիրես ամբողջությունը քո»։

Աղբյուր՝  litopedia.org   

Մենք բոլորս ձգտում ենք անջատվել քաղցր ու անիմաստ նյութեղենությունից` մեզանից` սատանայից… Սատանան տառապում է, այրվում է կրակի վրա ու փրկվել է ուզում, պոկվել է ուզում իրենից… Ես ողբում եմ սատանային, ես խղճում եմ սատանային` ձեզ, ինձ: Մարդը սատանայի անցումային փուլն է… Գիտե՞ք, թե ինչ ճանապարհ եք անցել, մինչև հասել եք այս վիճակին: Մի կործանեք ձեր երկար ու մեծ աշխատանքը… Մարդը օդանավակայանն է, որտեղից պիտի գնաք բանականության, օգտի, երջանկության աշխարհը… Մի փորձեք մարմինը տանել ձեզ հետ, ինչպես սավառնորդներն են անում: Նրանց արածը ճանճի թռիչքն է: Կույր թռիչք, մեխանիկական թռիչք` հոգու թռիչքի հետ համեմատած: Ողորմելիները ուզում են նյութեղենը բարձրացնել վեր: Անհնար մի բան: Առանց նյութից պոկվելու վեր բարձրանալ: Պահպանելով նյութեղենի կիրքը… Խղճուկ մի բան` տանել մարմինը դրախտ: Այդ սատանայի` նյութի ցանկությունն է: Պատրաստվեք իսկական թռիչքի: Ու թե պատրաստ չեք` թռիչքը չի կայանա: Ու կմնաք այստեղ, կմնաք սատանա, այս տխուր աշխարհում` հողի ձգողականությանը գերի: Եվ կմնաք այնքան ժամանակ, մինչև դժոխային աշխատանքով չնախապատրաստեք ձեր նոր թռիչքը: Կապրեք քրտնած, արյունոտած, ուրիշի ստամոքսում, ուրիշը ձեր ստամոքսում, կապրեք որպես նյութեղեն` ձի կամ մուկ, կոկորդիլոս կամ ագռավ: Ու կրկին ձեզ մարդ պիտի դարձնեք` թռչելու համար…

Աղբյուր՝  Աղասի Այվազյան, «Ժամագործների համքարությունը»

Կարող եք ծանոթանալ նաև՝   Աղասի Այվազյան, էսսեներ

Ինչպես նաև՝  «Եռանկյունի»«Հայրիկ»«Լիրիկական երթ»  գեղարվեստական կինոնկարները

«Երազի իմ երկիր հայրենի», խոսք՝  Աղասի Այվազյան

Երաժշտությունը՝ Ռոբերտ Ամիրխանյանի

Реклама

Об авторе Նունե Մովսիսյան

Բարի գալուստ
Запись опубликована в рубрике Մեդիադարակներ с метками , . Добавьте в закладки постоянную ссылку.

3 комментария на «Աղասի Այվազյան «Հավատ»»

  1. Уведомление: Աղասի Այվազյան, էսսեներ | Հայկական կակաչ (Papaver Armeniacum)

  2. Уведомление: Այսօր պիտի շնորհավորենք իրար | Հայկական կակաչ (Papaver Armeniacum)

  3. Уведомление: Աղասի Այվազյան «Եկեղեցի» | Հայկական կակաչ (Papaver Armeniacum)

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s