Լևոն Ներսիսյան

Levon Nersisyan

Դեկտեմբերի 24-ին ծնվել է Լևոն Ներսիսյանը:

«Աշխատանք ունեի, տուն ունեի, ամեն ինչ թողեցի եկա: Ասացի՝ ես խարիսխ եմ: Նավապետը կարող է փոխվել, նավաստիները կարող են ընկղմվել ծովի մեջ, մկները կարող են փախչել նավից, բայց նավը պետք է կանգուն մնա: Կանգուն մնալու համար պետք է, որ նա խարիսխ ունենա: Ոչինչ, որ ես ժանգոտած խարիսխ եմ, ես եկել եմ այստեղ ասելու համար՝  ոչ մի տեղ չեմ գնա, ոչ մի բնակարաններով, աշխատանքներով, սորբոններով ինձ գայթակղել հնարավոր չէ, քանի որ ես Հայաստանում եմ, նավը դեռ ընկղմված չէ….. Ես խարիսխ եմ»: Լևոն Ներսիսյան

Լևոն Հրաչյայի Ներսիսյան. գրականագետ, դերասան, «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի ավագ խմբագիր, Արվեստի ինստիտուտի գիտաշխատող, ԵՊՀ-ի ավագ դասախոս, ուսանողների բազմաթիվ սերունդների կուռք:

Ինքնատիպ մտավորական, զարմանալի խորը մարդ, գրական բարձր ճաշակի տեր, բարձրահասակ, բեմական ու արտիստիկ՝  հորից ժառանգած խոսուն աչքերով ու արծվենի հայացքով:

Անթերի բանավոր խոսքի վարպետ Լևոն Ներսիսյանը գերել գիտեր ուսանող-հանդիսատեսին: Նրա գրականության մատուցման ձևն ու կերպը անկրկնելի էր ու ուրիշ, շա՜տ ուրիշ…

Մեկը, ում երբեք չեն մոռանում: Ու գիտեք՝ ինչո՞ւ: Որովհետև հանդիպումն այդ Մարդու միջոցով արվեստի հետ հաղորդակցվելու, գեղեցիկի հետ շփվելու, ազատության շունչը զգալու զարմանահրաշ ու կախարդական աշխարհ է բացում քո առաջ:

Մեկը, ով ամենից առաջ և ամենավերջում էսթետ էր: Ու միայն ու միշտ այդպիսին:

Նրան դուր գալու մի միջոց կար միայն՝  բնականություն: Դժվարությամբ էր դիմանում իրենց  «խելացի» համարողներին, ովքեր միտումնավոր կերպով փորձում էին տպավորություն գործել: Նա նայում էր, քթի տակ քրթմնջում ու, որպես կանոն, նման մի բան ասում.

-Շատ ավելի ճիշտ կլիներ, եթե այդքան պարապելու փոխարեն եղունգներիդ ներկը թարմացնեիր:

Դա նշանակում էր, որ քննությունն ավարտված էր:

Ասել է թե՝  բարձր գնահատակա՞ն ես ուզում, նշանակել եմ, վերցրու ստուգման գրքույկն ու բարի եղիր, թող լսարանը: Թող նրանց, ում համար գրականությունն ամեն ինչ է՝ առաջին հերթին զգացողություն ու մտածելակերպ, ապրելու ձև ու ճաշակ, հագուկապ ու գույն, կյանքի համուհոտ…

Լևոն Ներսիսյան երևույթը ինքնին մշակույթ էր ու գերող-տանող գրականություն: Մշակույթի ու գրականության նման էր՝  ոգեղեն ու ազատ…

Նունե Մովսիսյան

Հ.Գ. Երևանի Մաշտոցի պողոտայի 39 տան պատին փակցված հուշատախտակին գրված է. «Այստեղ ապրել է ոգու և ազատության ասպետ Լևոն Հրաչյայի Ներսիսյանը»:

Հատված Լևոն Ներսիսյանի դասախոսությունից. Անտիգոնե

Տեսանյութը՝  Հարություն  Հարությունյանի ֆեյսբուքյան էջից

Լևոն Ներսիսյանի դասախոսություններից

Եթե մենք խո­սում ենք տար­բեր բա­ներ, ապա լռում ենք միևնույն բա­նը: Վար­դը, որ խտա­նում է ինքն իր ներ­սում, մնա­լով հա­յաց­քի կա­րոտ, պարգեւում է քեզ իր բույ­րը, որ ար­դեն և իրենն է և իրե­նը չէ, բո­լոր նրան­ցը, ով տեր է կանգ­նում նաև նրանց, ով տեր չի կանգ­նում: Նա չի դա­տում: Գու­ցե տե՞ր կանգ­նես: Սա ամե­նա­կա­տար­յալն է: Սա ին­քը` բնու­թյունն է: Իսկ բո­լոր նրանք, ով­քեր ան­հա­ղորդ են այդ գողտ­րիկ հո­ծու­թյա­նը և բաց­վող թեր­թիկ­նե­րին, տես­նում են մի­մի­այն փշե­րը: Եվ դա էլ ար­դեն վար­դի փշեպ­սակն է:
Ոչ մի ծա­ղիկ քեզ չի պար­տադ­րում իր բույ­րը և չի ասում` ար­բի, բայց նա քեզ մշ­տա­պես տա­լիս է դրա հնա­րա­վո­րու­թյու­նը: Եվ կորստ­յան ու երա­նու­թյան այս խառ­նա­րա­նում պի­տի լո­ղաս առանց լո­ղալ սո­վո­րե­լու: Պի­տի ապ­րես և ոչ թե պատ­րաստ­վես ապ­րե­լու, և ոչ թե շուն­չդ պա­հես ու սուզ­վես հոր­ձա­նու­տը: Լե­ռան սր­տից խփում է ցայ­տաղբ­յու­րը, լե­ռը թեթև շունչ է քաշ­ում, այդ քչք­չոցն իր հո­գու խոր­քից է գա­լիս և ու­րեմն ժայթ­քեց: Ամե­նա­ներսն` ամե­նադր­սում:
Ամե­նա­ներսն ինքն իր ներ­սում չի տե­ղա­վոր­վում, մի օր պի­տի ժայթ­քի, եր­բեք ու եր­բեք չդա­տե­լով նրանց, ով­քեր չեն ժայթ­քում: Ծանր է, ծանր է, ծանր է…
Բույ­րը տեղ չի հաս­նում: Այս ան­վեր­ջա­նա­լի ճա­նա­պար­հը քե­զա­նից դե­պի քեզ, ներ­սից դե­պի ներս: Գու­ցե ժայթ­քե՞ս: Եվ այդ­ժամ ար­դեն քո աչ­քե­րը մի­այն քո աչ­քե­րը չեն, մի­այն քո սիր­տը չէ, քո հո­գին աներևույթ աղավ­նի է` քնած ման­կան ժպի­տի մեջ թևածող, դու վար­դի բույր ես, որ չի դա­տում, դու այն ամենն ես, ինչ որ տես­նում ես, դու ցավն ես, որ ձի­ար­ձակ ար­շա­վում է կա­պույտ դաշ­տում և վա­ղորդ­յան ցո­ղը, որն արևածա­գին իջ­նում է ապաշ­խա­րան­քի նման:
Շատ ավե­լի հեշտ է տա­ռա­պան­քը որ­պես թիկ­նոց կամ բեռ կրե­լը, կամ ան­հա­ճո հուշ­ի նման թո­թա­փե­լը, քան լի­նել նրա կո­րի­զը Կե­նաց ծա­ռի ճյու­ղե­րից մե­կից կախ, որի շուրջ խտա­նում է հյու­թը և կեղևը պրկ­վում, պրկ­վում ու չի պատռ­վում, կամ ճեղք­վում ու դուրս է թռ­չում` հո­գո­ցի նման, լա­ց ու ­ծի­ծա­ղի նման, կս­կի­ծի նման, երա­նու­թյան նման, անն­ման…
Ծաղ­կի թեր­թիկ­նե­րը խտա­ցել ու փակ­վել են` տե՛ս, և նա ինք­նամ­փոփ ու խո­նարհ, ըմ­պում է թանձր մու­թը` հա­յե­ցո­ղի նման: Նա ինք­նամ­փոփ է, սա­կայն ո՛չ փակ: Ահա, տե՛ս թեր­թիկ­նե­րը բաց­վե­ցին, և նա բաց է լույ­սի ներ­քո, ինչ­պես ման­կան աչ­քը` ներ­հուն ու խա­ղաց­կուն: Ոչ ոք չի կա­րող համ­րել վար­դի թեր­թիկ­նե­րը, ոչ ոք չի կա­րող ասել, ա՛յ հի­մա բաց է, ա՛յ հի­մա` փակ, ոչ ոք չի կա­րող տես­նել ծա­ռի աճը ներ­սից, ոչ ոք չի կա­րող ասել, թե ճնճ­ղու­կը կտ­ցե­լիս ինչ է թող­նում և ինչ է տա­նում…
Վար­դան ֆե­րե­շե­թյան

Реклама

Об авторе Նունե Մովսիսյան

Բարի գալուստ
Запись опубликована в рубрике Մեդիագզրոցներ с метками . Добавьте в закладки постоянную ссылку.

2 комментария на «Լևոն Ներսիսյան»

  1. Չեմ ուզում կորցնել մեր այս զրույց­նե­րը, մեր այս կում-­կում ծա­րա­վը հա­գեց­նե­լու պա­հան­ջը. Շնորհակալ եմ, Նուն ջան:..

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s