Մշեցի տատս՝ Արմանուշը, իմաստուն կին էր։ Նա ասում էր․ «Եթե ուզում ես ճանաչել մարդուն, ամենից առաջ նայիր քոքին», ասել է թե արմատներին՝ հորը և պապին։ Եվ գիտե՞ք՝ ճիշտ էր ասում։
Ինձ քիչ, թե շատ ճանաչողները գիտեն, որ ես քաղաքականության կամ քաղաքական գործիչների մասին հրապարակավ խոսք չեմ ասում (սկզբունքի հարց է), սակայն այսօր, որքան էլ տարօրինակ թվա՝ խոսելու եմ ԿԸՀ նախագահ Վահագն Հովակիմյանի, ավելի ճիշտ՝ նրա պապի և հոր մասին։
Գիտեմ՝ Վահագնը որևէ մեկի, առավել ևս՝ իմ պաշտպանության կարիքը բնավ չունի, այնուամենայնիվ, խղճիս առաջ պարտք չմնալու համար կասեմ այն, ինչ գիտեմ։
Վահագնի պապը իմ պապի համագյուղացին է եղել, Վահագնի հայրը՝ հայրիկիս մանկության ընկերը։ Ասել կուզի՝ տատիս ասած «քոքից» գիտեմ Վահագն Հովակիմյանին։
Վահագնի պապի՝ Մնացական Մանուկի Հովակիմյանի, այնուհետև իմ պապի՝ Սարգիս Եղիազարի Մովսիսյանի նախագահության՝ ստալինյան բռնաճնշումների տարիներին, Ապարանի շրջանի Ղարանլուղ (այժմ՝ Լուսագյուղ) ոչ մեկը Սիբիրի ճամփեն չի բռնել։ Կարող եք հարցնել գյուղացիներից կամ հետաքրքրվել Հայաստանի ազգային արխիվում։
Վահագնի հայրը՝ Միսաքը, երկար տարիներ աշխատել է Երևանի Դրամատիկական թատրոնում։ Նա իր հոր նման ազնվագույն մարդ էր։ Կարող եք հետաքրքվել Դրամատիկական թատրոնում։
Ասացի այն, ինչ պարտավոր էի ասել։ Հա, մի բան էլ։ Նրանք, ովքեր ցեխ են շպրտում մարդու վրա, իմացա՛ծ եղեք՝ միշտ չէ, որ ցեխը մարդուն է հասնում, բայց ձեր ձեռքերը շպրտելուց հետո էլ ցեխոտ են մնում․․․
Լուսանկարը՝ ֆեյսբուքից
Նունե Մովսիսյան
Հայկական կակաչ (Papaver Armeniacum) 