Հասկացողը կհասկանա

8

Ինչքան ուզեցա չգրել, չեղավ: Փեշիցս քաշեցի, ջղայնացա, ինձ համոզեցի, չստացվեց: Լուսահոգի հայրս նման դեպքերում ասում էր. «Խաչն իմն է, զորությունը ես գիտեմ: Որ որոշել ես, ուրեմն կանես: Մեկ է՝ անելու ես, քո հերն էլ դեն անիծած, արա՛…»: Նեղսրտելով ասում էր ու ժպտալով ավելացնում. «Չվախենաս՝ թիկունքիդ կանգնած եմ…»:

Ես չեմ կարող հենց այնպես որոշել, ճամպրուկը հավաքել, վեր կենալ, սահմանը հատել ու հասնել Արևմտյան Հայաստան: Գնում եմ այն ժամանակ, երբ ներքին պահանջ եմ ունենում:

Այնտեղ ոտք դնելու պահից սկսած ու Էրգրում եղած ամբողջ ընթացքում ներսս սկսում է տակն ու վրա լինել, շատ բաներ փլուզվում են, շատ արժեքներ իմաստազրկվում ու գրոշ են դառնում: Մարդկանց, երևույթներին, ընդհանրապես՝ աշխարհին ուղղված հայացք եմ փոխում: Ներսումս իսկական խառնաշփոթ է ստեղծում: Պատճառը կարո՞տն է, կորստյան ցա՞վը, թե՞ մեկ այլ բան:

Կարծես…մեկ այլ բան: Ուրի՜շ մի բան կա, շատ ավելի բարձր, շատ ավելի հզոր, շատ ավելի ազդեցիկ, շա՜տ ավելի ոգեղեն: Ու դրա անունը Ինքնություն է:

Էրգիրն ինձ համար ժամադրավայր է: Ես ամեն անգամ գնում եմ այնտեղ հանդիպելու ինքս ինձ, նայելու հոգուս աչքերի մեջ, նայելու անթարթ ու համառ՝ առանց հայացքս փախցնելու:

Մեկ էլ գնում եմ, երբ կարևոր բաներ հասկանալու խնդիր եմ ունենում: Օրինա՞կ՝ ոնց է լինում, որ այդ հողի վրա զգայություններս սրվում են ծայրաստիճան կամ ասենք՝ ինչից է, որ տեսողությունս ժամանակավորապես վերականգնվում է:

Հա՛, գնում եմ, երբ մաքրվելու պահանջ եմ զգում: Այդպես եկեղեցի եմ գնում: Էրգիրը Եկեղեցու արժեք ունի ինձ համար:

Էրգրում հանդիպում են անցյալը, ներկան ու ապագան: Ժամանակները խառնվում են: Ու դրանից ծնվում է մեկ ընդհանուր, միասնական ժամանակ՝  տիեզերականը:

Էրգրից՝  ինչպես Եկեղեցուց, դուրս եմ գալիս մի քիչ ավելի լավը դարձած, ինձ հրաշալի եմ զգում՝  ազատ ու թեթև, մաքրված ու օրհնված:

Ու, գիտե՞ք, էնպես չէ, որ ուզում եմ էնտեղ մնալ, ավելին ասեմ՝ ոչ էլ ուզում եմ: Վերադառնալիս միշտ մտածում եմ. «Ի՜նչ լավ է, որ ես Երևանում եմ ծնվել»:

Մի բան հասկացա՞ք, բա կարծում եք՝  ես հասկանո՞ւմ եմ…

Քաղաքա-տնտեսա-հայրենագիտական, չգիտեմ էլի ինչական բաներ հայավարի վերլուծելու ոչ մի ցանկություն չունեմ: Գրողի ծոցը գնան բոլոր «սիրուն-սիրուն» բառերը, «խելոք-խելոք» մտքերը, «պուպուշ-պուպուշ» շինծու ու արհեստական զգացմունքները: Չե՛մ ուզում: Ամեն ինչից շատ հոգնում եմ հենց դրանցից: Մեկ-մեկ ինձ հազիվ եմ զսպում, որպեսզի ձանձրույթից չհորանջեմ: Ասե՞մ՝ ինչու:

Որովհետև հավատում եմ ոչ թե խոսքին, այլ գործին:

Էսքանը: Հասկացողը հասկացավ:

Լուսանկարը՝  անձնական արխիվից. Թորթումի ջրվեժ (Էրզրում)

Ցանկության դեպքում կարող եք ծանոթանալ նաև՝

Էրգիր, ներիր, եթե կարող ես

Վարագավանքի պատճառած հուզմունքն ուրիշ էր

Ինչպես նաև՝  «Էրգիր» կայքէջին

Նունե Մովսիսյան

Реклама

Об авторе Նունե Մովսիսյան

Բարի գալուստ
Запись опубликована в рубрике Մեդիագզրոցներ с метками . Добавьте в закладки постоянную ссылку.

7 комментариев на «Հասկացողը կհասկանա»

  1. Уведомление: 2015-2016 ուսումնական տարի | Հայկական կակաչ (Papaver Armeniacum)

  2. Уведомление: Մուշեղ Գալշոյանի կանչը | Հայկական կակաչ (Papaver Armeniacum)

  3. Уведомление: Հեղինակային կրթական ծրագիրը` մեգանախագիծ | Հայկական կակաչ (Papaver Armeniacum)

  4. Уведомление: Նախաձեռնությունը՝ հակաբացիլ անշարժության | Հայկական կակաչ (Papaver Armeniacum)

  5. Уведомление: Տպավորություններ Պարսկահայք ուխտագնացությունից | Հայկական կակաչ (Papaver Armeniacum)

  6. Уведомление: Տպավորություններ Պարսկահայքից | Հայկական կակաչ (Papaver Armeniacum)

  7. Уведомление: Տպավորություններ Պարսկահայքից | Հայկական կակաչ (Papaver Armeniacum)

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s