Հետադարձ հայացք իմ ու իմ կրթահամալիրի կյանքին

60609140_2315952678481592_2423328910428078080_n (1).jpg

Հեռո՜ւ-հեռավոր 1990-1992 թվական: Համալսարանը նոր ավարտած մեկը, ում դժվարությամբ, բայց հաջողվում է հաղթահարել մրցույթը և Երևանի «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրում ընդունվում է աշխատանքի: Հետո` ամուսնություն, բալիկներ, և աշխատանքային երկարատև ընդմիջում:

2002-2003 ուս.տարի: Վերադարձ: Զարմանք. կրթահամալիրում բոլորը նույնն են մնացել` նույն երիտասարդ, աշխույժ, կենսուրախ և ժպտադեմ մարդիկ են:

Նորություն. համակարգչային սրահներ կան: Վախվորած նայում եմ համակարգչային մկնիկին ու սրտնեղությունից քիչ է մնում` լաց լինեմ: Ոչ մի կերպ չեմ կարողանում մկնիկ կառավարել: Դա էլ բավական չէ` ուսուցման կազմակերպման ձևի և դասարան պահելու հետ կապված դժվարություններ ունեմ: Մի խոսքով՝ մի լավ ծաղկեփունջ խնդիրներ և լիքը բացթողում-անելիքներ:

2011-2012 ուս.տարի: Կրթահամալիրի երկու` Նոր և Միջին դպրոցների մեկական` 3.3 և 8.3  դասարաններում մեկնարկում է «Անհատական համակարգիչ-դասընկեր» ծրագիրը: Իսկ մարտ-ապրիլ ամիսներին Միջին դպրոցի 9.1 դասարանն անցնում է բլոգավարության: 

2012-2013 ուս.տարի. կրթահամալիրում մեկնարկում է  «Նոթբուքն ինձ դասընկեր» պիլոտային ծրագիրը:

«Նոթբուքն ինձ դասընկեր» ծրագրի «Դասարան անիվների վրա» նախագիծ: Արդյունքում` ես վերջապես պատկերացում եմ կազմում Արցախի, ՀՀ մարզերի և դրանց վարչական տարածքների մասին…

«Նոթբուքն ինձ դասընկեր» ծրագրի կազմակերպման հետագա զարգացումը անխուսափելիորեն բերում է բլոգների ստեղծման։ Ժամեր շարունակ համակարգչի առաջ նստած՝ փորձում եմ բլոգ բացել: Պատահաբար ստացվում է: Ուրախությանս չափ չկա: Բայց, քանի որ չեմ կարողանում բլոգում հաշվիչ տեղադրել, circle. am-ը (ժամանակին նման բոբո կայք կար) մի քանի անգամ զգուշացնելուց հետո վերցնում ու ջնջում է իմ` այդքան դժվարությամբ բացած բլոգը: Պապս կասեր՝ քոռ գելերը քեզ ուտեն…

Երկրորդ բլոգն է բացվում: Ամեն ինչ կարգին է, քանի դեռ չեմ որոշել մոտիկից ծանոթանալ բլոգի գործառույթներին: Հերթով սեղմում եմ կոճակները՝ հասկանալու համար, թե որ մեկն ինչ ֆունկցիա է կատարում: Հերթական կոճակն եմ սեղմում ու…այ քեզ «հաջողություն», պարզվում է՝ բլոգն եմ ջնջել: Թող քոռ գելերն ինձ ուտեն…

Ի՞նչ պիտի անեմ, ստիպված եմ իմ՝ թվով երրորդ բլոգը բացել (պարզ է, չէ՞, ինչու է էս մեր կակաչը ամառ-ձմեռ բացվում: Ով լինի, որ չբացվի՝ նախորդ բլոգների հումուսն ունի ոտքերի տակ փռած…)

2013-2014 ուս.տարի: Կրթահամալիրում սկսում են թևածել խմբային բլոգների առաջին ծիծեռնակները` «Լուսաստղ» (Մարգարիտ Սարգսյան և ընկերներ), «Առականի» (Տիգրան Աբրահամյան և ընկերներ), «Շողակն» (Էրիկ Թելունց և ընկերներ), «Գրապտույտ» ( Գոհար Հովհաննիսյան և ընկերներ) և էլի ուրիշներ:

2014-2015 ուս. տարի: Աննախադեպ էր երկարաժամկետ նախագծեր իրականացնելու` այդ նախագծերում հնարավորինս մեծ թվով սովորողներ ընդգրկելու, էլեկտրոնային ամսագրեր հիմնելու առումով:

2016-2017 ուս.տարի: «Հայկական կակաչ» հոգևոր-մշակութային կայքի «Մեդիակրթություն» բաժնից ծնունդ է առնում իմ նոր` «Սեբաստացիական մեդիադարակ» բլոգը:

2017-2018 ուս. տարի: Ուսուցում շուրջտարյա նախագծերով: 

2019-2020 ուս.տարի: Կրթահամալիրի տոնին ընդառաջ` հանրային աուդիտ: Ուսումնասիրության թեման կրթահամալիրի ուսումնական բլոգներն են:

Սա իմ` որպես մանկավարժական աշխատողի անցած ուս. տարիների ամփոփ փաստավավերագրությունը:

Իսկ հիմա փորձեմ ներկայացնել կրթահամալիրի դերն ու նշանակությունը իմ՝ որպես անձի վրա: Կրթահամալիրի հեղինակային կրթական ծրագրի որդեգրած մեդիակրթության շնորհիվ ես ինքնարտահայտվելու- ինքնադրսևորվելու բացառիկ հնարավորությունն եմ ստացել: Խոստովանում եմ` ես լիքը բարդույթներ ունեցող մեկն եմ, ով ֆիզիկական միջավայրում միշտ էլ չի գտել կամ մեծ դժվարությամբ է գտնում ինքնիրացման ուղիներ: Ֆիզիկական միջավայրին բնորոշ շատ հարցերում ես ուղղակի չկամ` դառնում եմ անճար ու անօգնական, մշեցի տատս կասեր` բեբաշար-բըլնգյազ: Մինչդեռ համացանցում ես` ինչպես ձուկը ջրում…Վիրտուալ իրականությունը լրացնում, ամբողջացնում, ավարտին է հասցնում այն ամենը, ինչը ես ինչ-ինչ պատճառներով չեմ կարողանում կամ չեմ հասցնում ավարտել ֆիզիկական միջավայրում: Կրթահամալիրի թե՛ վիրտուալ տիրույթը, և թե՛ ֆիզիական միջավայրը իրական աշխարհներ են, ավելի ճիշտ` իրականության երկու սիրուն դրսևորումներ: Երկուսին էլ շա՜տ եմ սիրում:

Սիրում եմ կրթահամալիրի վիրտուալ միջավայրը՝  դրական, սիրուն, գույնզգույն…

Սիրում եմ կրթահամալիրի մարդկանց՝ ժպտերես, հետաքրքիր, ինքնատիպ…

Կրթահամալիրում կողք-կողքի ապրում և աշխատում են տարբեր մտածողությամբ տարբեր մարդիկ՝ տարբեր ճաշակներով և տարբեր աշխարհընկալումներով, տարբեր քաղաքական և տարբեր կրոնական հայացքներով ու…այսքան հանդուրժող, այսքան ներող:

Կրթահամալիր ջան, շե՛ն մնաս քո տիար-տնօրեն Աշոտ Բլեյանով, քո մեծով ու պստիկով, ծնողով ու ուսուցչով, քո ազատությամբ ու հանդուրժողականությամբ, քո բարությամբ ու եռանդով, քո հյուրասիրությամբ ու բաց դռներով, քո կենսաթրթիռ ռիթմով ու թեթևությամբ, քո մայրենիով ու հայրենագիտությամբ, քո հայեցիությամբ ու մարդասիրությամբ, քո պարզությամբ ու ներողամտությամբ…

Կրթահամալիրն ինձ համար, ամենից առաջ և ամենից հետո, Ազատություն է և Սեր, Ուժ է և Հավատ, բացառիկ Երևույթ է, գեղեցիկ Պարգև, միով բանիվ` ​սիրուն Իրողություն է` իսկական ու իրական զարմանահրաշ մի Թագավորություն…

Սիրով ու խոնարհումով խոստովանում եմ, որ այսօր` երեսուն տարի անց,​ ես մի պսպղուն մոլորակ ունեմ`​ հարազատ ու թանկ մարդկանցով: Ավելին` կրթահամալիր ջան, քո շնորհիվ ես այսօր ինձ ունեմ…

Իմ ու քո՝  Մեր տոնը շնորհավոր, հարազատս:

Միշտ Քո` Նունե Մովսիսյան

Լուսանկարը` Սմբատ Պետրոսյանի

Об авторе Նունե Ռուբիկի Մովսիսյան

Բարև, բարեկամ: :)
Запись опубликована в рубрике Մեդիագզրոցներ. Добавьте в закладки постоянную ссылку.

1 отзыв на “Հետադարձ հայացք իմ ու իմ կրթահամալիրի կյանքին

  1. Уведомление: Սեբաստացու օրեր. կրթահամալիրի տոն — Սեբաստացիական մեդիադարակ

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s